Mótmælum þátttöku Íslands í stíðinu í Líbíu
Ræða Maríu S. Gunnarsdóttur á Lækjartorgi 14. apríl 2011

Á Íslandi býr stríðsglöð friðarþjóð. Við völd er ríkisstjórn sem í orði segist hafna átökum en samt erum við nú á vormánuðum 2011 þáttakendur í þremur stríðum. 

Yfirlýstur tilgangur innrásar í Afganistan árið 2001 var að finna og handtaka Osama bin Laden, í nafni baráttu gegn hryðjuverkum. Þetta var ekki jafn einfalt og stríðsherrar boðuðu. Tíu árum síðar eru lífslíkur í Afganistan einungis 44 ár og fjórðungur barna nær ekki 5 ára aldri. 
Í aðdraganda innrásar í Írak var talað um „öxulveldi illskunnar“. Nauðsyn þess að ráðast á landið var sögð að Saddam Hussein væri vondur maður, byggi yfir gereyðingarvopnum og hefði drepið íbúa í Kúrdahéruðum landsins. Það sér ekki fyrir endann á afleiðingum þessa ógæfuspors Bandaríkjanna og viljugra þjóða. Ríkisreknir herir Vesturlanda og málaliðar einkarekinna hermangara hafa lagt landið í rúst. Yfir 5 milljónir Íraka hafa hrakist frá heimilum sínum og rúm milljón látist af völdum stríðs sem við studdum.
Upptakturinn að loftárásum á Líbíu var að mörgu leyti kunnuglegur. Loftferðabann var sagt vera sett mótmælendum til varnar en framkvæmdin minnir óþægilega á Júgóslavíu tíunda áratugarins. Þar eru sárin ekki enn gróin.

Heimurinn er klofinn í afstöðu til Líbíu. Á að styðja uppreisn eða vera á móti heimsvaldastefnu? Í Öryggisráði Sameinuðu þjóðanna var ekki einhugur. Jafnvel innan NATÓ er tekist á. Á leiðtogafundi sem stendur yfir í Sanya í Kína fordæma Kína, Rússland, Indland, Brasilía og S-Afríka sprengjuárásir vestrænna þjóða í Líbíu.
Okkur er sagt að þetta stríð sé öðruvísi. En frá lokum síðari heimstyrjaldar hafa Bandaríkin gert tuttugu og sjö sinnum loftárásir á tuttugu og sjö ríki. Þetta voru sögð „réttlát stríð“ og stríð fyrir „mannréttindum“. Í hvert sinn kom í ljós að það var lygi. 
Hvað veldur í raun skyndilegum áhuga Vesturvelda á hlutskipti almúgans í Líbíu?
Það er talað um frið en hagkerfið byggir á vopnasölu. Og hverjir maka krókinn? 
Í öflugasta hernaðarríki heims lifa fjörtíuogfimm miljónir undir fátæktarmörkum, heilbrigðisþjónusta er ekki fyrir hvern sem er og velferðarkerfi útópía. Í Evrópusambandinu, stærsta efnahagssvæði heims, er skorið niður í öllum velferðarmálum. Sagt að ekki séu til nægir peningar. 
Samt finnast miljarðar til að bjarga bönkum. 
Samt finnast miljarðar til að fara í stríð, vopnakaup og eyðileggingu. 

Frá 1949 hefur Ísland verið aðili að hernaðarbandalagi, eina landið innan NATÓ sem hefur engan her. Áhrifamáttur hernaðarbandalagsins er slíkur að fjárframlag landsins eyst á sama tíma og skorið er niður í menntun, heilbrigði og velferð. Það smánarlega er að við greiðum þennan hluta ríkisfjár án þess taka ábyrgð, því okkar menn þora ekki að nýta neitunarvald til að koma í veg fyrir stríð.
Það verður ekkert lát á stríði fyrr en herir og hernaðarbandalög verða leyst upp. 
Því krefjumst við úrsagnar Íslands úr NATÓ.

Við krefjumst þess að gögn sem leiddu til stuðnings okkar við stríðið í Líbíu, verði gerð opinber. Utanríkismálanefnd hefur kallað eftir því sama varðandi aðdraganda innrásarinnar í Írak en það dugar skammt að fordæma fyrri stríð en sýna sig engu betri.

Við krefjumst þess að hætt verði að bjóða herþotum aðgang að loft- og landhelgi Íslands til að þjálfa hermenn í að varpa sprengjum á fólk. Þetta fékkst staðfest þegar kanadísku vélarnar sem áttu að koma um daginn, töfðust við að drepa fólk í Líbíu. 

Styðjum baráttu gegn ríkjandi kúgun hvar sem er í heiminum en höfnum stríði. 
Ekki fleiri glæpi í nafni mannréttinda. 
Ekki fleiri morð – hvorki í Írak, Afganistan, Líbíu, né annars staðar í veröldinni.

14.apríl 2011 á Lækjartorgi 
María S. Gunnarsdóttir

MFÍK / pósthólf/box 279 / 121 Reykjavik/ email MFÍK á Facebook